اي کاش مي شد فهميد در دل آسمان چه مي گذرد که امشب با ناله اي بغض آلود بر ديار اين دل خسته اشک مي ريزد

دست های زندگی

دست هایم را

از پشت بسته است

و میخواهد اعتراف کنم

به زندگی ای که

نکردم .

من با خاطرات تو زنده خواهم ماند.چه غمگین از این رفتن و از این روزهای سرد تنهایی.شاید باور نکنی، از من همین کلمات که با شوق به سوی تو پر می کشند باقی می ماند و خود کاری که هیچ گاه آخرین حرفهایم را به تو نمی تواند گفت.شاید یک روز وقتی می خواهی احوال مرا بپرسی،عکسم را در صفحه سفر کرده ها ببینی.شاید کودکی گستاخ و بازیگوش با شیطنت سفر بی بازگشتم را از دیوار سیمانی کوچه اِتان بکند و پاره کند.تمام دغده هایم این است که آیا بعد از این سفر محتوم می توانم همچنان با تو سخن بگویم؟ آیا دستی برای نوشتن ودلی برای تپیدن خواهم داشت؟شاید باور نکنی، اما دوست دارم مدام برایت بنویسم.بعضی وقتها که کلمات را گم می کنم،دوست دارم، دشتها، دریا ها،کوه ها،جنگلها،ستاره ها و هرچه در کاینات هست همه وهمه کلمه شوند تا بهتر بنویسم.دوست دارم تا به حیات کلمه ای نجیب دست یابم تا رهگذران غمگین صبحگاهان،زیر آفتابی نارس مرا زمزمه کنند.میدانم که خسته ای اما دوست دارم اجازه دهی کلماتم دمی روبرویت بنشینند و نگاهت کنند تا به حقیقت این جمله را دریابی که می گوید:مرا از یاد خواهی برد، نمی دانم؟ولی می دانم از یادم نخواهی رفت...

گر همه آسمان و ابرهايش سهم چشمهاي من باشد باز هم آرامش نخواهم يافت ، وقتي فصل ها را قسمت مي كردند به من فقط پاييز را هديه دادند ، من ماندم و دنياي رنگها و آدمهايي كه از پاييز رنگارنگ تر هستند ، مدتي بود كه در اين سردي ، قلمم هم با دلم قهر كرد و من دل تنگ تر شدم ، وقتي در گوش قلم زمزمه ميكني ، و او نجواي تو را به سپيدي كاغذ مي سپارد چقدر آرامش پيدا ميكني ، اينجا منم و بادهاي سرد پاييزي ، و دختري كه دلش سخت براي خودش تنگ شده است ، كاش پر پروازي بود ، زمين جاي ماندن نيست ، ديري نخواهد گذشت ، فردا خاطره خواهم شد و شايد از خاطره ها خواهم رفت.

ناگزیراز سفرم، بی سر و سامان چون باد
به گرفتار رهایی نتوان گفت آزاد

کوچ تا چند؟! مگر می شود از خویش گریخت
بال تنها غم غربت به پرستوها داد

اینکه مردم نشناسند تو را غربت نیست
غربت آن است که یاران ببرندت از یاد

عاشقی چیست؟به جز شادی و مهر و غم و قهر
نه من از قهر تو غمگین، نه تو از مهرم شاد

چشم بیهوده به آیینه شدن دوخته ای
اشک آن روز که آیینه شد از چشم افتاد

به تو سپرده بودمش

با هزار اميد وارزو

وامروز براي هزارو يكمين بار

دلم را ميبرم تا شكستگي اش را گچ بگيرم!!!!!!!

حالمان بد نیست غم کم می خوریم
کم که نه هر روز کم کم میخوریم
آب می خواهم سرابم می دهند
عشق می ورزم عذابم می دهند
خنجری بر قلب بیمارم زدند
بی گناهی بودم و دارم زدند
دشنه نامردی به پشتم نشست
از غم نامردمی پشتم شکست
سنگ را بستندو سگ آزاد شد
یک شب بیداد آمد و داد شد
عشق آمدو تیشه زد بر ریشه ام
تیشه زد بر ریشه اندیشه ام
من که با دریا تلاتم کرده ام
راه دریا را چرا گم کرده ام
قفل غم بر درب سلولم مزن
من خودم خوش باور گولم مزن.

معلم املا میگفت هنوز هم طنین صدایش در گوشم هست...همیشه اول جمله می گفت بعد هم یکی دو خط کلمه:

بابا نان داد .بابا آب داد. مادر آمد...  .

نقطه سر خط کلمه بنویسید:

 انار فاصله دوست فاصله باران فاصله ابر.

مبصر دفترارو جمع کنم.

اما اکنون معلم زمانه دیکته میگوید:

یکی را دوست داری.او تو را دوست نمی دارد.تمام دنیا ی تو ،اوست.نمی داند دلت اسیر اوست.

نقطه سر خط

تو  فاصله  او...  .

فاصله های دیکته به اندازه ی یک خط بود و تمام شدنی اما فاصله میان من و تو باور نکردنی.

من از یک شکست عاشقانه می آیم . بگذار همه برای این اعتراف تلخ سرزنشم کنند .

شکست نه برای پنهان کردن است نه بهانه پنهان شدن .

چگونه از خورشید بنویسم وقتی تمام وقت باران پنجره چشمانم را شسته است ؟

بی ستاره ام و زرد با طعم معطر پاییز که حضورش تنها معجزه لحظه های تنهایی من است .

قيمت وفا شايد گرانتر از آن بود كه بهانه دوست داشتني زندگيم از عهده داشتنش بر آيد .

نميتوانم باورش كنم نه رفتنش و نه ماندنش را ...

سكوت ميكنم تا به خاك سپردن آخرين خاكسترهاي آرزوي بر باد رفته ام آبرومندانه باشد .

گريه ميكنم با شكوه مثل اقيانوس و بلند مثل اورست او نمي شنود و نميداند كه ماه خوشبختي مشترك همه بي ستاره هاست .

يك سوال كوچك ميماند براي پرسيدن ازكسي كه بي پاسخ ترين سوال فكر آشفته من است :

چي كار كرد اين دل سادم

كه از چشم تو افتادم ؟

به چه می خندی تو؟

به مفهوم غم انگیز جدایی؟به چه چیز؟

به شکست دل من یا که به پیروزی خویش؟

به چه میخندی تو؟

به نگاهم که چه مستانه تورا باور کرد؟

یا به افسونگری چشمانت که مرا سوخت و خاکستر کرد؟

                           به چه می خندی تو؟

به دل ساده من می خندی که دگر تا به ابد نیز به فکر خود نیست؟؟

امشب گريه ميكنم .گريه ميكنم برا تو براي خودم براي تموم اونايي كه خواستن گريه كنن نتونستن. برا ي تمام اون چيزي كه خواستي ونبودم خواستم وبودي. امشب گريه ميكنم به وسعت دريا به وسعت بيشه به وسعت دل عاشق.براي تو...براي تو....و به پاس احترام تمام تحقيرهايي كه از ديگران شنيدم وهنوز شكست نخوردم